« و قوتهاى زمين را در چهار روز ( فصل ) آماده ساخت » « 1 » . ولى اين پندار نه تنها از چهرهء آيات نمايان نيست ، بلكه بر خلاف ظاهر آنها است ، زيرا ياد كردن اعمال سه‌گانه پيش از جملهء « فِي أَرْبَعَةِ أَيَّامٍ » بروشنى نشان ميدهد كه اين زمانها بستگى بتمامى آن حوادث سه‌گانه داشته ، و چنانچه اين سه دوران تنها مخصوص بيكى از اين حوادث بود مقتضاى صحيح گفتار آن بود كه تنها آن عمل پيش از جمله « أربعة أيّام » ياد شود و مابقى بدنبال دورانهاى مذكور آيد . « وَ قَدَّرَ فِيها أَقْواتَها فِي أَرْبَعَةِ أَيَّامٍ وَ جَعَلَ فِيها رَواسِيَ » و نه آنكه « أربعة أيّام » پس از هرسه حادثه جاى گيرد ! . و اين سخن جوابگوئى قانع‌كننده‌اى است ، در برابر اينسخن كه : آفرينش زمين و پديد آوردن كوهها و بركات زمينى در دو دوران انجام شده ، و روى اين اصل چهار دوران ديگر مربوط بتقدير اقوات و بمعنى چهار فصل سال است ، كه اقوات گوناگون در آنها آماده شد ، بنابراين جملهء « وَ جَعَلَ فِيها رَواسِيَ وَ بارَكَ فِيها » عطف به « خلق الأرض » بوده و « فى يومين » زمان تمامى آن اعمالست . ولى هر خواننده با اندك تأمل بطلان اين پندار را دريافت مىنمايد ، زيرا در اين‌صورت نظم جملات آيات بايستى چنان باشد : . . . « خلق الأرض و جعل فيها رواسى من فوقها و بارك فيها فى يومين و قدر فيها اقواتها فى اربعة ايام » زمين را آفريد و كوهها و بركات در آن پديد آورد ، در دو دوران و اقوات و زمين را تقدير كرد در چهار روز !

--> ( 1 ) - و اين احتمال موافق است با تفسير على بن ابراهيم قمى كه ايام چهارگانه را عبارت از فصول اربعه سال دانسته ( البرهان ج 4 ص 107 ) ولى معلوم نيست كه از معصوم نقل كرده باشد و بر فرض نقل نيز به علت مخالفت با ظاهر قرآن قابل قبول نيست ، مگر اينكه اين چهار مقصود ضمنى در حاشيه چهار دوران اين تكامل زمينى باشد .